Οταν οι "δυνατοι" βουρκωνουν(ή "ανεβαινω ψηλααααα")

Τελικα πρεπει να μαι μεγαλος μαζοχιστης,ποιος καθεται στις 12 το πρωι να γραψει για κλαματα και θλιψη;;;;Ισως φταιει αυτο που ειχε πει ο Τζιμ,ο παραξενος,που τοσο αγαπω και τοσο συχνα λεω κι εγω:"Ετσι ενταξει,μας αρεσει εδω.Ποναει κι ειναι κολαση,μα ειναι διαβολεμενα πιο πραγματικο απ το ταξιδι που σας βλεπω να τραβατε"...Αλλα για τον πονο μιλαω αλλου...
Τελοσπαντων,το προσπερναμε αυτο....
Ειναι λοιπον αληθεια οτι οι δυνατοι βουρκωνουν;;;οτι κλαινε;;;;Ελπιζω καποια στιγμη να εχω μιαν τετοια συζητηση με εναν δυνατο,για να καταφερω να παρω μιαν απαντηση...


Τωρα που το ξανασκεφτομαι,ειναι οντως δυνατοι αυτοι που αντιστεκονται στα δακρυα,η ειναι δυνατοι αυτοι που τολμουν να τα αφησουν να τρεξουν και να γευτουν την αλμυρη τους γευση;
Η μηπως ειναι και οι δυο;
Μπερδευτηκα,και σιγουρα μπερδεψα και σενα......
Εδω ειναι το σημειο που ζηταω συγγνωμη που σε εβαλα μεσα στο λαβυρινθο του μυαλου μου για να σε παγιδεψω παρεα μου.
Κι εδω ειναι το σημειο που σε βαζω ακομα πιο βαθεια μεσα σ αυτον το λαβυρινθο!
Η δυναμη που εχουμε μεσα μας κρινεται αναλογα με την περιπτωση παντα,σε αλλα ειμαστε δυνατοι, σε αλλα αδυναμοι,ισως και ανημποροι.Η ψυχη γινεται πολυ αχαριστη καμια φορα,γιατι σου παιρνει τη δυναμη οταν χρειαζεται να πολεμησεις.Εκει ομως υπαρχει παντα το ετερον ημισυ της ψυχης,το σωμα. Οταν η ψυχη δεν φτανει,οι λειτουργιες του σωματος ειναι εκει για να αναλαβουν και,χωρις να το καταλαβεις,βρισκεσαι με ματια θολα και μια ακατανικητη δυναμη να τραβαει το σωμα σου προς τα κατω.Η "βαρυτητα της νυχτας" οπως μ αρεσει να λεω,ακομα κι αν δεν λαμβανει χωρα τη νυχτα(οπως σημερα ας πουμε!).Τοτε ειναι που για καποιο περιεργο λογο το κεφαλι σου γινεται 100 κιλα,και το μονο που μπορεις να κανεις ειναι να το ριξεις προς τα πισω και να κλεισεις τα ματια.Τοτε ειναι που το σωμα κραταει την ψυχη κατω κι οσο αδυναμη κι αν ειναι δεν την παρασυρει ο αερας...

Χμμμ...και μετα;Μετα θα ελεγα πως το φιλι της ζωης δινει στην καρδια πισω τις αισθησεις της και σηκωνεται...και σηκωνεται....και σηκωνεται....φτανει εκει ακριβως που πρεπει.Και σε εκεινο ακριβως το σημειο ειναι που νιωθεις τον κοσμο να αλλαζει.Νιωθεις να πηγαινουν ολα πιο γρηγορα και η δυναμη σου γινεται ταχυτητα,κι η ταχυτητα σκεψεις,κι οι σκεψεις βαρβαροι εισβολεις που λεηλατουν μυαλο,σωμα και ψυχη και μενεις εκει,σαν σε εκσταση,να κοιτας το απειρο της υπαρξης σου και να ανεβαινεις ψηλα,στην κολαση.
Αυτο ηταν καπως οξυμωρο ε;Κι ομως,οσο η ψυχη ανεβαινει,τοσο μεγαλωνει ο πονος,αρα...κολαση... αγαπημενη κολαση με φωτια που καιει τοσο γλυκα οπως το πολυποθητο φιλι,η μια αγκαλια γεματη παιδικα γελια...
Κι εγω,ενθυμουμενος τα μιζερα νιατα μου(:-Ρ) διαλεγω να παω σ αυτην την κολαση σημερα το πρωι και παλι,επηρεασμενος ισως απ τη χθεσινη βραδια(παρεπιπτοντως,Νικολα και λοιπα τρολλ ηταν πανεμορφα χθες)...
Τα λεμε οταν ξανανεβω ρε... ;)