Σήμερα για λίγο ξεχάστηκα

Η πρώτη ιστορία του Ναυαγού, λίγες σκέψεις για την εποχή της καραντίνας

Σήμερα για λίγο ξεχάστηκα. Θες κάτι αυτή η πανέμορφη ανοιξιάτικη βραδιά -ίσως η πρώτη αυτού του χρόνου κι αυτής της δεκαετίας, θες ο ήλιος που έκαιγε το μπαλκόνι μέχρι να ολοκληρωθεί και σήμερα το έργο του, ίσως η πρώτη ημέρα αδείας, η πρώτη ημέρα χαλάρωσης μετά από πολύ καιρό, ίσως ο Παυλίδης στα ακουστικά μου (σπάνιο γεγονός θα πουν όσοι με ξέρουν). Πάνω απ' όλα, η παρέα της κοκκινομάλλας δεσποινίδας, της ίδιας που μου κρατά συντροφιά σε όλες τις όμορφες και άσχημες στιγμές.