Ο Πύργος του Ποτέ

Ιστορία ΙΙΙ

Χρόνια τώρα ξεχασμένος στον Νότο, γεννημένος αλλού, ένας ερωτικός μετανάστης που βρέθηκε από το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης στον απέραντο γκρίζο ωκεανό του κέντρου των Αθηνών. Παράπονο κανένα, όλα έφτασαν εδώ βάσει σχεδίου. Εξάλλου, μετά από τόσα χρόνια που πέρασα εκεί, τι άλλο είχε μείνει για να ζήσω στην Σαλόνικα; Δεν είμαι δα και άνθρωπος που μένει για χρόνια στάσιμος στο ίδιο σημείο.

Οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα στην έρημη πόλη

Ιστορία ΙΙ

Μ' αρέσει η Μεγάλη Εβδομάδα και η ατμόσφαιρα που φέρει μαζί της. Περισσότερο η Πέμπτη και η Παρασκευή. Την Μ. Παρασκευή, μας έλεγαν όταν ήμασταν παιδιά, πάντα βρέχει, γιατί θρηνεί ο Θεός τον υιό του. Ποτέ δεν το πίστεψα. Και η σημερινή μυρωδιά της άνοιξης που πλημμύρισε το διαμέρισμα από το πρωί, μόλις άνοιξα τις μπαλκονόπορτες, μου επιβεβαίωσε το προφανές: Ο μόνος Θεός που μπορεί να θρηνήσει και να χαρεί για τα παιδιά του, είναι η ίδια η μητέρα μας, η Γη.

Σήμερα για λίγο ξεχάστηκα

Η πρώτη ιστορία του Ναυαγού, λίγες σκέψεις για την εποχή της καραντίνας

Σήμερα για λίγο ξεχάστηκα. Θες κάτι αυτή η πανέμορφη ανοιξιάτικη βραδιά -ίσως η πρώτη αυτού του χρόνου κι αυτής της δεκαετίας, θες ο ήλιος που έκαιγε το μπαλκόνι μέχρι να ολοκληρωθεί και σήμερα το έργο του, ίσως η πρώτη ημέρα αδείας, η πρώτη ημέρα χαλάρωσης μετά από πολύ καιρό, ίσως ο Παυλίδης στα ακουστικά μου (σπάνιο γεγονός θα πουν όσοι με ξέρουν). Πάνω απ' όλα, η παρέα της κοκκινομάλλας δεσποινίδας, της ίδιας που μου κρατά συντροφιά σε όλες τις όμορφες και άσχημες στιγμές.